Een familietraditie

Op een oude keukentafel

Nikos Kolionasios werd geboren in een boerenfamilie in een klein dorpje op het Griekse platteland, vlak bij het meer van Ioannina. In de jaren 30 was het in Griekenland heel normaal voor gezinnen om hun eigen voedsel te kweken, in hun eigen achtertuin. Taarten en gebak stonden op het menu. De recepten waren erg eenvoudig, behalve Baklava. Als oma Maria, moeder van acht, de keukentafel schoon schraapte en met bloem bestrooide, keek de hele familie vol spanning toe. Als je haar zag met filodeeg, waren er maar twee opties: of er kwam een groot trouwfeest aan … of het was Kerstmis.

Van bakkerij tot atelier

Nikos trouwde met Xanthi en het koppel trok naar Athene, in de hoop op een beter leven. Ze openden een bakkerij en al snel groeiden hun brood en zoetigheden uit tot een succes. Maar het was hun handgemaakte Baklava die echt faam genoot in de wijde omtrek. Nikos wist wat hen te doen stond: nog meer en nog betere Baklava maken. Daarom hadden ze nood aan extra onderzoek en kapitaal, en vooral aan goed opgeleide medewerkers. Maar die vonden ze niet in de hoofdstad. Daarom gingen ze terug naar Ioannina, waar ze een eigen atelier oprichtten om hun baklavarollen individueel te verpakken en te versturen naar elke uithoek van Griekenland.

Athena en de nieuwe afzetmarkten

Athena, de dochter van Nikos en Xanthi, studeerde nog Marketing en HR Management aan de hogeschool toen ze de vraag kreeg om het verpakkingsproces te optimaliseren en de productie van de heerlijk zoete, maar broze baklava naar een hoger niveau te tillen. Geen gemakkelijke opdracht, maar ook zij verloor haar hart aan de smaak van Baklava. In de jaren 90 was N.Kolionasios de onbetwiste leider op de Griekse markt met zijn merkproducten en productie voor derden onder private label. Samen met de opkomst van het toerisme vanuit Europa en Amerika steeg ook de vraag naar Amandel & Honing Baklava en Gianniotikos (Baklava met een laagje kadayef-filodeeg). De tijd was rijp voor export!

Nieuwe klanten ontdekken een hemelse zoetigheid

Om een internationaal publiek warm te maken voor Baklava, moest Xanthi nieuwe markten aanboren. In Duitsland, België, Nederland, Frankrijk en andere Europese landen kende men vooral Turkse Baklava, met de typische pistachevulling, veel boter en een smeuïge textuur. Maar die was volgens velen te zoet en te ongezond. Dat was rond de eeuwwisseling ook de algemene perceptie in de Verenigde Staten en Canada. Slechts weinig mensen kenden de rijke geschiedenis van Baklava, de complexiteit van de ingrediënten en smaken, en bovenal de heerlijke smaaksensatie van Baklava in de mond. De familie deed tien jaar lang onderzoek naar ingrediënten, stropen en baktijden, op zoek naar nieuwe smaken: verfijnd en hartig genoeg voor een pasja, emir of elke hedendaagse wereldburger.